Prolog

Nienawidziłam swojego życia i nie powinnam żyć. Ale bardzo ciężko z niego zrezygnować. Więc mimo tego, że się męczysz tkwisz dalej w tym gównie. Bo tak naprawdę boisz się tego co znajdziesz po drugiej stronie. Trzymasz się życia, bo je choć trochę znasz. Wiesz, że będzie cię bez przerwy zaskakiwać, ale mimo to zostajesz. Zawsze w ostatniej chwili decydujesz się nie wsiadać do autobusu, który prowadzi w nieznane.

Ja także taka jestem.

Byłam jedną z nielicznych kobiet, które walczyły podczas wojny. Nie wiem, dlaczego się tam znalazłam. Było cholernie ciężko. Wiecznie musiałam się odpędzać od mężczyzn, którzy byli spragnieni kobiecego ciała. Stałam się twarda. Ale wtedy jeszcze miałam uczucia, wiedziałam co to litość.

Nigdy nie chciałam zabijać. Pragnęłam spokoju. Marzyłam o mężu i dzieciach oraz o tym, aby moim jedynym zmartwieniem było co ugotować na obiad.

"Postradałaś zmysły!", wykrzykiwała moja matka, gdy powiedziałam jej o swojej decyzji. Byłam najstarsza z mojego rodzeństwa. Kiedyś szesnastolatka już dawno powinna mieć męża. Mój brat kończył dwanaście lat, gdy wybuchła wojna. Byłam wtedy głupia. Głupia na tyle, aby zabawić się w Mulan i wstąpić do wojska.

Wojna rządzi się swoimi prawami, a ja byłam tylko kobietą.

Otoczyli nas. Większości udało się uciec, ale została garstka, która została pozbawiona tej możliwości. Szykowałam się na śmierć. Widziałam jak rozstrzeliwują moich kompanów. Widziałam krew i słyszałam głuche tapnięcia spadających na siebie ciał w zbiorowej mogile.

Ze spokojem patrzyłam na lufę pistoletu, bo miałam nadzieję w końcu zaznać spokoju. Uśmiechnęłam się do siebie na tę myśl, ale kiedy otworzyłam oczy zrozumiałam, że to było najgorsze co mogłam zrobić w całym swoim życiu.

Niemiecki oficer, który z radością nas rozstrzeliwał, zdjął mnie z celownika przyglądając się z zainteresowaniem. Zerwał mój hełm, a ja wiedziałam co zobaczył i byłam śmiertelnie przerażona.

Zobaczył młodą kobietę o długich, jasnych włosach, kobaltowych oczach i wydatnych ustach. Doskonale wiedziałam, że w myślach już wyobraził sobie moje ciało. To właśnie wtedy pojęłam, że czekało mnie coś gorszego niż śmierć. Bo w tym wypadku śmierć byłaby wybawieniem. W głowie huczały mi słowa matki. Za późno zrozumiałam, że kobietę na wojnie czeka gorszy los niż śmierć.

 ___________________________________

Uwielbiam ten prolog!  W nocy miałam naprawdę dobrą wenę, więc powstał ten własnie oto prolog i rozdział pierwszy oraz początek drugiego. Mam szczerę nadzieję, że nowe opowiadanie się wam spodoba. Nie jestem pewna, czy rozdziały będa się pojawiać co tydzień, a jeśli już to nie będa zbyt długie.

Dajcie, kochani, znać jak wam się podoba. Nowy szablon już wkrótce! :)